یک شعر عاشقانه

سهراب رحیمی......

*

حرف ها

       در انگشتها

         می چرخد و

              در هجم هیچ

                         فرو می رود

فواره ها به دور آفتاب و

               دلتنگی های پلنگ

                                    کنار نقره

دندانش را در آب می ساید

                      و ناگهانی که

                             سرخ می وزد

ازسبز پرنده ه

        تا نرمه های گوش

             از شکسته های ابرو

                تا تیشه ای میان استخوان

                       که سر در پیشانی فرو می رود

غلتان و شناور در کابوس

         از میان دریاچه های شمال

                    نه آمستردام می ایستد

                         نه استکهلم خیسم می کند

                               دیگر هیچ جا نمی روم

                                        همین جا می ایستم

                                                   تا بنویسمت

                                                        بر بیابانی

                                                         از شانه های تشنه ام.

 نگاه

    پشت کرکره شعله می کشد

       بخار، آتش می گیرد اینجا

           لبه ی خیس ایستگاه

                 غبار  استکان

                 و ترمینالی

                       از اصطکاک نفس

تندیسی

        در تقاطع تمثیل

           گردباد کنار استکان و

                     چرخش انگشت

                           به دور تشنگی

تا گم شوم

         پشت پلکهای تو

موجی که شب را

              روبروی دهان باز می کند.

/ 5 نظر / 12 بازدید
امیر خالقی

من نيز ديگر هيچ جا نمی روم . می مانم تا بنويسمت . درود مرد . مرا به خون بخون

با سلام آیا می توانید راهنمایی کنید که چگونه می توانم با آقای مازندرانی سهراب صحبت کنم؟ در مورد پرویز اسلامپور از ایشان سوالاتی داشتم پیشاپیش از راهنمایی شما سپاسگذارم

از طريق وبلاگ ساتورتن می توانید با آقای مازندرانی تماس بگیرید. لینک وبلاگ در همین صفحه ی اول این بلاگ موجود است.

لوطيج

سلام شاعر خوشحالم که وبگردی هیم به اینجام رساند این برای آشنایی از شعر ها کپی گرفتم می خوانم و... به من هم سر بزنید قربانت

Travertine

می توان از میان فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست